இளையராஜா- அமைதியான இசையமைப்பாளர்

அமைதி என்றால் என்ன?

நிசப்தம் எனப்படுவது எது?

ஓசை என்பது அறவே இல்லாமல் இருப்பதுதான் அமைதியா?

சப்தங்கள் அனைத்தும் அடங்கி ஒடுங்கி இருப்பதுதான் நிசப்தமா?

இந்த நிலை உண்மையில் சாத்தியம்தானா?

சற்று நேரம் கண்களை மூடிக் கொள்ளுங்கள். செவிகளை மட்டும் நன்கு தீட்டிக்கொள்ளுங்கள்.எவ்வகை ஓசையெல்லாம் கேட்கின்றன, வந்து தாக்குகின்றன என்று கவனியுங்கள். சிறிது நேரம் கழித்துப் பாருங்கள். மனம் எவ்வளவு அமைதியாக இருக்கிறது என்பதை உணருங்கள். இது எப்படி சாத்தியமாயிற்று? அவ்வளவு ஓசைகளின் இடையிலும் அமைதியா?அப்படியென்றால் ஓசை இருந்தாலும் அதனை அமைதி என்று கூறலாமா?

15ஆம்  நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவரும், தமிழ் எனும் அமுதத்தைப் பருகி, தாளம் எனும் கணக்கில் அடக்கி, சங்கத்தமிழை சந்தத்தமிழாக மாற்றிய அருணகிரிநாதர், ‘சும்மா இரு, சொல் அற’, என்று பாடினார். அவரே,

‘வேத ஆகம சித்ர வேலாயுதன் வெட்சி பூத்த தண்டைப்

பாத அரவிந்தம் அரண் ஆக அல்லும் பகலும் இல்லாச்

சூதானது அற்ற வெளிக்கே ஒளித்துச் சும்மா இருக்கப்

போதாய் இனி மனமே தெரியாத ஒரு பூதருக்குமே’

என்று பாடினார்.

இரவு, பகல் இல்லாத வஞ்சகம் அற்ற வெட்டவெளியில் நம்மை மறந்து, மறைந்து, ‘அவனது பாதங்களே சரண், நாம் அதற்கு அரண்’ என்று ஒன்றும் செய்யாமல் அமைதியில் நிலைத்திருப்பாய் மனமே, என்பது இதன் பொருள்.

‘வெட்டவெளி’, ‘அமைதி’, ‘நிலைத்திருப்பது’ என்றெல்லாம் கூறினாலும், அவர் வேண்டியதில் ‘செயல்’ என்று ஒன்று இல்லாமல் இருக்கிறதா?

யோசித்துப் பாருங்கள்.

அதற்கு முன் இன்னுமொரு பாடலைக் கவனிப்போம்:

‘சொல்லினால் தொடர்ச்சி நீ, சொலப்படும் பொருளும் நீ,

சொல்லினால் சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதி நீ,

சொல்லினால் படைக்க நீ படைக்க வந்து தோன்றினார்,

சொல்லினால் சுருங்க நின் குணங்கள் சொல்ல வல்லரே?’

திருமழிசை ஆழ்வார் எழுதிய இந்தப் பாடலும் பரம்பொருளைச் சுற்றி வந்தாலும், ‘சொல்’ என்பது எப்படி வருகிறது என்று கவனியுங்கள்.’சொல்லும் நீயே, பொருளும் நீயே’ என்று கூறிக்கொண்டு வந்தவர், ‘சொலப்படாது தோன்றுகின்ற சோதியும் நீயே’ என்கிறார். அந்த சொலப்படாத ஜோதி, அமைதிதான் என்பது நிதர்சனமாகிறது.

இரண்டு பாடல்களுக்கும் பொதுவானது அந்த அமைதி. இரண்டு பாடல்களும் தெரியப்படுத்துவது, ‘அமைதியில் ஓசை, ஓசையிலும் அமைதி’. இது எப்படி சாத்தியம் என்று கேட்பவர்கள், முதல் பத்தியில் நான் எழுதியதை மறுபடி நினைவில் கொள்ளுங்கள்.

அமைதியான காற்று என்கிறோம். காற்று ஓசையில்லாமல் அடிக்க இயலுமா?

அமைதியான நதி என்கிறோம். நதியின் அருகே சென்று உற்றுக் கவனித்தால், கண்டிப்பாக மெல்லிய ஓசை கேட்கும்.

எனவே, அமைதியும் ஓசையும் பிரிக்க முடியாத ஒன்று என்பதே உண்மை. ஓசையின் தன்மை பொறுத்தே அமைதி அமையும் என்பதும் உண்மை.

இசை கேட்டால் அமைதி.அதே சமயத்தில், இசை கேட்டால் புவியும் அசைந்தாடும். அந்த இசையின் தன்மை பொறுத்தே அமைதியும் அமையும்.

இளையராஜாவின் இசை நம்மை ஆட்கொள்ளுவதற்குக் காரணம் அந்த இசையின் ஓசையில் பரவிக் கிடக்கும் அமைதி.அந்த இசையின் அடி நாதமே அமைதி. எனவேதான் அவர், ‘யாமறிந்த மொழிகளிலே,மவுனத்தைப் போல இனிதாவது எங்கும் காணொம்’ என்கிறார்.

இன்று நாம் காணவிருக்கும் ‘சிறப்புப் பாடல்’ இந்த சப்தத்தை மையமாக வைத்துத்தான் இருக்கிறது. ‘சப்தம்’ என்பது ‘சப்த ஸ்வரங்களை’யும் குறிக்கும். ‘சூரியன்’ என்ற மலையாளத் திரைப்படத்தில் இடம் பெற்ற ‘சப்தமயீ சப்த ப்ரம்ம மயீ’ என்ற பாடலின் சிறப்பு, சப்தம் மட்டுமல்ல, சப்த ஸ்வரங்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றினூடே ஒளிந்திருக்கும் அமைதியும் தான்.

முதலில் அந்த சப்த ஸ்வரங்களைப் பற்றிப் பார்ப்போம். இசைக்கு அடிப்படை ஏழு ஸ்வரங்கள் என்பது அனைவரும் அறிந்த உண்மை. இந்த ஏழு ஸ்வரங்கள் , இந்திய இசையில், 12 ஸ்வரங்களாகப் பிரிகின்றன. கர்னாடக இசையில், இன்னும் 4 ஸ்வரங்கள் சேர்த்து மொத்தம் 16 ஸ்வரங்களாகின்றன. இவை பற்றிய விரிவான விளக்கம், இன்று பிற்பகலில் அளிக்கப்படும். இந்த 4 ஸ்வரங்களே விவாதி ஸ்வரங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன.

இந்த ஸ்வரங்கள் இருக்கும் ராகங்களே விவாதி ராகங்கள். இவைகளைப் பயன்படுத்துவது அவ்வளவு எளிதான செயல் அல்ல. திரை இசையில் இளையாராஜா விவாதி ராகங்களைப் பயன்படுத்தியதைப் போல வேறு எவரும் பயன்படுத்தியதில்லை என்று அடித்துக் கூறலாம். எண்ணிக்கையிலும் சரி, தரத்திலும் சரி.

‘சப்த மயீ’ அமைந்த ராகம், ராகவர்த்தினி. இது ஒரு விவாதி ராகம். சாருகேசி சாயலில் இது இருந்தாலும், ‘ரி’ என்னும் விவாதி ஸ்வரம், இதற்கு ஒரு தனித்தன்மையை அளிக்கிறது. அந்தத் தனித்தன்மையே இதற்கு அழகு சேர்க்கிறது.

இந்தப் பாடலின் அமைப்பைக் கவனித்தால், சற்று வித்தியாசமாகவே இருப்பது புலனாகும். பொதுவாக, கர்னாடக கிருதிகளில், பல்லவி, அனுபல்லவி, சரணம் என்று இருக்கும். முதலாவது வரியினை பல்லவி என்றும், தொடர்ந்து வரும் வரிகளை(இவை இரண்டாகவும் இருக்கலாம், மூன்றாகவும் இருக்கலாம்) அனுபல்லவி என்றும், அடுத்து வரும் பகுதியை சரணம் என்றும் கூறுவார்கள். திரையிசைப் பாடல்களில் பெரும்பாலும் அனுபல்லவி என்பது இருக்காது.எனினும், முழுமையாக கர்னாடக இசையை அடிப்படையாகக் கொண்ட சில பாடல்களில், அனுபல்லவி இருக்கும்.மேலும், இப்பாடல்களில் இடையிசையும் இருக்கும்.

‘சப்தமயீ’ யில் அனுபல்லவியும் இல்லை.இடையிசையும் இல்லை. இரண்டு சரணங்களும் ஒன்றைப் போல ஒன்றில்லாமல், வித்தியாசமாக அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்க இன்னொரு அம்சம்.

பாடலைக் கவனிப்போம்.

அகாரம், உகாரம், மகாரம்- மூன்றும் ஒன்றிணைந்த ப்ரணவ நாதமாய் ஒலிக்கிறது தம்பூரா.அந்த நாதத்தின் தொடர்ச்சியாக வருகிறது காவலம் ஸ்ரீகுமாரின் ஆலாபனை.மிக சுருக்கமான ஆலாபனை என்றாலும் மனதை உருக்கும் ஆலாபனையான இதில், விவாதி ஸ்வரமான ‘ரி’ மிக சாதுரியமாக ப்ரயோகிக்கப்பட்டு, ராகவர்த்தினியின் சாரத்தைப் பிழிந்து காட்டுகிறது. குரலோடு ஒலிக்கும் வயலின், காற்றில் கலந்து வந்து மணம் வீசுகிறது.

ஷட்ஜமத்தில் சிறிது நேரம் நின்று ஆலாபனையை முடிப்பது, ப்ரணவ நாதத்தை மீண்டும் நினைவு படுத்துகிறது.

ஆதி தாளத்தில், முக்கால் இடம் தள்ளி அனாகத எடுப்பில் தொடங்குகிறது பல்லவி. ‘சப்தமயீ சப்தப்ரம்ம மயீ’ என்ற முதல் வரியில், இறுதியாக வரும் ‘யீ’ இகாரப் ப்ரயோகமாக அரை ஆவர்த்தனத்திற்கும் மேலாக வந்து, ஒரு தனித்தன்மையை உண்டாக்குகிறது. அரை ஆவர்த்தனத்திற்கு வரும் மிருதங்கத்தைத் தொடர்ந்து இன்னொரு ஆச்சரியம். முக்கால் இடம் தள்ளித் தொடங்கிய பல்லவி, இப்பொழுது சமத்தில் தொடங்குகிறது.

மூன்றாம் முறை சங்கதியுடன் பாடப்படும் ‘சப்தமயீ’ யில், புதிதாக ஒரு குரல் மெலிதாக ஒலிக்கிறது. இந்தக் குரலுக்கு சொந்தக்காரரான சங்கரன் நம்பூதிரி, அடுத்து வரும் வரியை ஸ்ரீகுமாரைத் தொடர்ந்து பாடும்பொழுது, இரண்டு குரல்களுக்கும் உள்ள வேறுபாட்டை உணர முடிகிறது. ஒன்று கனம், மற்றொன்று மெலிது. மாறுபாட்டில் உள்ள கவித்துவத்தை நன்கு உணர்ந்தறிந்த இசை வித்தகர், விவாதி ராகத்தில் அமைந்த பாடலில் மாறுபட்ட குரல்களை இணைத்தது வியப்புக்குரிய விஷயம் அல்லவே!

சுக ராகத்தில் லயித்திருக்க வைக்கும் அதே நேரத்தில் லயத்திலும் நம்மை லயிக்க வைக்கிறார் லய ராஜா. மிருதங்கம் வாசிக்கும் பல சதுஸ்ர அமைவுகளை பல்லவியின் ஓரிரு வரிகளில் காட்டும் இந்த ராஜா, ‘மறுபடி சரணத்தில் என்னைக் காணுங்கள்’ என்று கூறுவது போல், மிருதங்கத்தை அரை ஆவர்த்தனத்திற்கு வாசிக்க வைத்து முடிக்கிறார் பல்லவியை.

சரணத்தின் முதல் வரியில், ஆதவனின் கிரணங்கள் நம்மைத் தழுவுகின்றன. ‘ஜோதிர்மயீ’ என்ற தொடரில் வரும் விவாதி ஸ்வரம், காலைப் பனியின் புகை போல் வந்து அதிகாலையை இன்னிசைக்காலையாக்குகிறது. மேல் ஸ்தாயியைப் பிடிக்கும் அடுத்த வரிகள், பொன் காலையின் அழகைக் காட்டி, இது மட்டுமல்ல இன்னும் நிறையவே அழகுக் கொட்டிக் கிடக்கிறது என்று கட்டியம் கூறுகிறது.

பல்லவியில், மீண்டும் சந்திப்போம் என்று நம்மிடம் கூறிய லய ராஜா சொன்ன சொல் தவறாமல் வருகிறார். சதுஸ்ரத்திலிருந்து திஸ்ரத்திற்கு மாற்றி கதி பேதம் செய்து, நம்மை விசித்திரத்துக்குள்ளாக்குகிறார். விசித்திரத்தையும் சித்திரமாகச் செய்வது இவருக்குக் கை வந்த கலையாயிற்றே! ஒன்றரை ஆவர்த்தனத்திற்குத் திஸ்ரத்தில் செல்லும் பாடலில், தாள வாத்தியங்கள் மட்டும் அரை ஆவர்த்தனத்திற்கு ஒலிப்பது லய ராஜ முத்திரை!

இரண்டாவது சரணம், முன்னர் குறிப்பிட்டிருந்தது போல, முதல் சரணத்திலிருந்து வேறுபட்டிருக்கிறது. மந்திர ஸ்தாயியில் அமைந்த முதல் வரி, வேத மந்திரம்போல ஒலித்து, தெய்வீகத்தை உணர்த்துகிறது.மத்தியம ஸ்தாயி ஸ்வரங்களுடன் மேல் ஸ்தாயி ஸ்வரங்கள் சேரும் அடுத்த வரி, காலை இளம் கதிர்களைப் போல நம்மைத் தீண்டி, நமக்கு ஒருவித சக்தியை அளிக்கிறது.

தொடர்ந்து வருகிறது ஸ்வரக்கோர்வை. அருவியிலிருந்து கொட்டும் நீரென, ஸ்வரங்கள் பொழிகின்றன. ஐந்து ஆவர்த்தனங்களுக்குப் பிறகு, திஸ்ரத்திற்கு மறுபடி மாறுகிறது பாடல்.

தாளத்தின் சப்தம். ஸ்வரங்களின் சப்தம். எனினும் நிசப்தம்.

நிசப்தத்தில் இருக்கும் சப்தம். சப்தத்தில் மறைந்திருக்கும் நிசப்தம்.

என்றும் நிலைத்து இருக்கும் நாதம்.

பி.கு.- இந்தப் பதிவு, ஆண்டுதோறும் நடத்தப்படும் ‘கீதாஞ்சலி’ என்னும் நிகழ்விற்காக எழுதப்பட்டு, சில இளையராஜா ரசிகர்கள் முன்னிலையில் படிக்கப்பட்டது. ஆண்டுதோறும் இளையராஜாவிற்கும் அவரது இசைக்கும் சமர்ப்பிக்கப்படும் இந்த நிகழ்வு, இந்த ஆண்டு செப்டெம்பர் மாதம் 9 ஆம் நாள் சென்னையில் நடைபெற்றது.

ILaiyaraaja- The Passionate Musician

The word ‘Romance’ is very interesting. It is said that it is a feeling of mystery combined with excitement. If this is the case with the noun, what does one say of the adjective- Romantic? One of the definitions is ‘one who has an idealised view of reality.

In fact, in the West, there was something called Romantic Movement, which was an artistic, literary and musical movement during which Nature was glorified with clear emphasis on emotions. This happened in the 19^th century and is celebrated as ‘one of the golden eras’ in the west. What baffles me is the fact that despite such a movement existing in the Land of Tamizh more than 2000 years ago, no westerner (with some exceptions) is aware of either the Movement or the works related to the Movement.

The Sangam era in the Tamizh Land has given us many great works which is to be cherished not just by the Tamizh people but by all folks across the globe. What make the work great are the description of Nature and the way this is connected to different human emotions.

Let me give a very small sample:

விரிதிரைப் பெருங்கடல் வளைஇய உலகமும்

அரிது பெறு சிறப்பின் புத்தேள் நாடும்,

இரண்டும் தூக்கின், சீர் சாலாவே

பூப்போல் உண்கண், பொன் போல் மேனி,

மாண் வரி அல்குல், குறுமகள்

தோள் மாறுபடூஉம் வைகலொடு எமக்கே.

Enraptured in the embrace of his Lady Love, the man says ‘There is nothing to equal this; not even the beauty of the world which is surrounded by the vast oceans; nor the heavenly celestial world.The joy and pleasure I get from the embrace of this girl whose soft eyes are lined with kohl and whose loin has some beautiful lines are unmatched.’

This is just a loose translation and it cannot bring out the true emotion of this poem. For the benefit of non-tamizh people, I have recited the poem here:

Check this out on Chirbit

See how the poet ‘drags’ Nature in this and how beautifully he describes it. The moment we read the first line, the azure blue ocean appears in our mind’s eye. This poem was written by a poet called ‘Paroovu Movai Padumanaar’ and is part of ‘KuRunthogai’.

True Romanticism almost 2000 years before that Movement started in the West!

When it comes to Romanticism, it is impossible not to mention about ILaiyaraaja and a majority of his works. A romantic is one who gives an idealized view of reality and whose works have a strong effect on others’ emotions. Most importantly, he/she is a connoisseur.  Taken in this context, Raaja sir is a true romantic.

Now, see this song-Adhikaalai Nilave from Urudhi Mozhi( 1990)- and see how romance runs as the undercurrent. What makes this composition great is not just the raga Gowrimanohari but also the taaLa. It is set in Khandam which is unusual and rare in a filmy composition. Having said that, it is this 5-beat cycle which gives a new dimension to the composition..

The beginning of the composition can be said to be both ‘unusual’ and ‘usual’-the former because not many film songs start just with the sound of the bells playing the taaLa, and the latter because Raaja sir is known for such innovations.

The bell which sounds ta -/ta – ta , gives an aura of serenity. The humming of Janaki which follows the Bell, is haunting with an unmistakable touch of poignancy. Who said poignancy is alien to romance? The fact is, both go hand-in-hand!

The strings go up like waves, back the vocals and then keep quiet even as the Tabla takes over. The keys give a beautiful sketch of Gowrimanohari playing the ascending and descending notes in the blink of an eye. The shrill flute plays a lilting melody, gives a pause, and the keys move downwards to signal the beginning of the Pallavi.

The beginning of the Pallavi is again interesting. As many of you know, ‘pa’ is the middle-note and ‘Sa’ is the highest note in a particular octave. The Master composer combines the two giving an amazing effect. ‘pa pa Sa Sa’ –adhikaalai- brings us the vision of the dawn in a matter of seconds. Having done this, he goes to the lower octave note ‘ni.’ in the next line and bringing a higher octave note ‘Ri’ just before the end. Still not satisfied with this, he adds a sangati after the last phrase of the Pallavi.

Beautifully Musical and Musically Beautiful!

‘And that was just a beginning’, this is what we are forced to say when we listen to the first interlude. To start with, the guitar plays with palpable buoyancy and exuberance and moves with a regal splendour. The flute permeates an exclusive fragrance and what is stunning here is the transition from ‘no percussion’ to ‘percussion’. So seamless is it that one can be excused for not noticing this. The guitar melody continues in the background as the strings repeat the melody of the flute with fervour. The flute appears again, this time with a flourish, and then romances with the strings. The two play in perfect unison indicating a sense of balance and going into a state of blissful harmony. The keys yet again end with a smile.

Tender! This is how one can define the CharaNams. Smeared with a plenitude of podi sangatis, the lines move with a distinct flavour. Here too, the lower octave ‘ni.’ appears. So does the higher octave ‘Ri’. But the jewel in the crown is the last line in which the first two phrases-namai vaazhththa- and the last phrase-thalai kuniyum- have the same set of swaras but in two different octaves, -Ga Ri/ Sa Ri Sa ni- and ga ri/sa ri sa ni..

Can any of the description of his compositions be complete without my bringing that term ‘Laya Raaja’? Here too, he enters with full energy in the second interlude. First, he makes the tabla sound sharp. Then he makes the tabla play all the syllables of khandam-ta ka/ta ki ta. Does he stop there?

He breaks the khandam syllables into micro-beats – in the second half of the even cycle. To elaborate this further, the tabla plays ta ka/ta ki ta during every odd cycle and ta ka/ta ka dhi mi ta ka for every even cycle. So, it alternates between the two for 18 full cycles. The icing on the cake (or should it be icing on the tabla) is the very different sound-probably from bamboo- made in between two cycles!

Meanwhile, the flute hovers around with inspirational flashes and the strings play with vivacity in higher octave after the 18^th cycle, giving a sense of tranquility. After 8 cycles, the sharp-tabla and the flute reappear, playing that leitmotif for 4 cycles.

Can the Azure-blue ocean or the Heaven give so much joy?

One has to ask the sangam poet again.

Check this out on Chirbit

ILaiyaraaja-The Incomparable Musician

It is not uncommon to find people look for words and gasp for breath when they come across something genuinely amazing and mammoth. Imagine how we would feel if we suddenly saw the Himalayas with the white snow smeared all around or the azure blue sea with the orange sun rising from the horizon or the gushing Ganga at Gangotri!

Something similar happened to Nammazhwar and Kamban, two of the greatest Tamizh poets, when they visualised something in their mental eye.

Let us first see the experience of Nammazhwar, one of the 12 vaishnavite saints when he ‘saw’ the Radiance of the Divine:

முடிச் சோதியாய் உனது முகச்சோதி மலர்ந்ததுவோ?

அடிச்சோதி நீ நின்ற தாமரையாய் அலர்ந்ததுவோ?

படிச்சோதி ஆடையொடும் பல்கலனாய், நின் பைம்பொன்

கடிச்சோதி கலந்ததுவோ?திருமாலே!கட்டுரையே.

Check this out on Chirbit

Is your face radiant because of the radiance of your hair(crown), or is your hair radiant because of the radiance of your face? Does the radiance of your feet get transformed as the lotus flower or does the radiance from the lotus-on which you stand- transform itself as Your radiant feet? Are the ornaments that adorn You spread the radiance around Your waist or is the radiance of the ornaments due to Your radiant waist? Please tell me!

Kamban goes even a step further.

This is the scene where Rama starts his journey to the forest along with Sita and Lakshmana. Normally, this should evoke sadness. But the Kavi chakravarti sees beauty even in that sadness. First he looks at the sun rays. Compared to the brightness emanating from Rama’s body, the brightness of the sun matters nothing to him. He says ‘the former’s radiance obscures the brightness of the latter’. The second line-though poetically beautiful-is not relevant here and therefore I am not talking about that now. The third line shows his confusion. Confusion, not in the negative sense but in terms of looking for the right word to describe Rama’s beauty. He wonders, ‘Is it Kaajal’? (dark hued) Or is it the ‘Emerald?’(green) Or is it the Ocean?(dark blue/black)? Or is like the rainy clouds?(dark-hued again).

He gives up and says ‘Ayyo! His beauty is eternal’.

That ‘ayyo’ suggests –‘Leave me now. I cannot describe such a divine beauty!’

வெய்யோன்ஒளி தன்மேனியின் விரிசோதியின் மறையப்

பொய்யோ எனும் இடையாளொடும் இளையானொடும் போனான்

மையோ மரகதமோ மறிகடலோ மழைமுகிலோ

ஐயோ! இவன் வடிவு என்பதோர் அழியா அழகு உடையான்!!

Check this out on Chirbit

If the Vaishnavite saint from Azhwarthirunagari and the poet from Karaikkudi ‘struggled’ to describe the radiance of Divine Beauty, imagine the plight of us mortals when we attempt to describe the beauty –which is of course Divine- in the music of the gentleman from PaNNaippuram.

Should we talk about the mesmerizing tune or elucidate the beauty in the orchestration or expound upon the nuances and intricacies hidden in the composition?

Should we graphically describe the sound from each instrument-at times or even most of the times sounding different notes simultaneously- or should we explain about the changing patterns in the rhythm?

Should we illustrate the raga and the way it is used or should we discuss about the taaLa?

Are all these practically possible? And even if we attempt to describe, will it do full justice to the composition?

Most importantly, can we describe the feelings we get and the emotional upheavals we undergo while listening to his music?

And though it was me who raised all these questions, my love for his music makes me attempt such improbable and impossible things for reasons which are obvious. What these reasons are will not be disclosed here and I am sure people who follow my posts know the reasons. So, rather than breaking our heads and trying to find answers, let us celebrate music on this grand occasion by talking about one of his marvellous compositions which I am sure, is loved not just by his loving fans but also by his detractors.

There are infinite factors which makes ‘Aayiram Thamarai MottukkaLe’ from ‘AlaigaL Oyvathillai’(1981). 

The composition follows a unique structure and I have seen some conflicting versions about the raga it is supposed to be based on. Let me give my views on this though I strongly believe and reiterate that it is not the raga which is important as much as the way it is used.

The composition follows- sa ri1 ga2 ma pa ni3 Sa- if taken as a scale. This is Dhenuka minus dha and the Raga text gives the name as ‘BhogavaraLi’. However, considering the appearance of the kaishiki nishadam(ni2) in some phrases and most importantly considering the ‘pidis’ and the flavour, I would like to classify this as Sindhu Bhairavi.

It may be noted that Sindhu Bhairavi goes purely by the way the swaras are used and that it hates following a specific structure. In any case, here it is a different Sindhu Bhairavi and I would stop at that.

What makes this composition special is the way the Mridangam is used in the prelude. Yes, there are many more specialities as well and let us try and see some of these.

The composition starts with a clap. This clap which sounds the first syllable of tisram in keezh kaalam (slow speed) sounds 4 times and the magic starts. It is the magic of that great percussion instrument called Mridangam. It thunders and syllables flow like sparks from the forge. It sketches variegated patterns in Tisram and in a space of 3 aavartanas of aadi taaLam, one sees a ‘taaLa oil painting’!

With poise and grace, the veena enters the fray and plays giving an unmistakable Arabic flavour. All this while, the ‘clap’ continues in regular interval. The momentum picks up as the chorus sings ‘tam ta na na’ which is haunting without a doubt. The repartee from Janaki is sensuous and romantic. The clap too changes its speed and moves to the faster mode though it is subtle now. The mellowed tone of the piano keys which silently moves like a cascade, makes our heart jump!

Endowed with solid graces and charming phrases, the Pallavi shines with luminescence in the voice of Janaki.. The lower octave ‘ni.’ at the end of the first line and the last line and its occurrence after ‘ri’ in the second line shows the musical mastery and the aesthetic sense of the composer.

The group of strings plays with verve in the beginning of the first interlude.The flute glides beautifully making the strings go on a descent. The santoor serves a delicacy now with the keys responding with joy. The Shehnai takes over..

And what a takeover it is! Tranquil, serene, energetic and blissful.. The backing of the mridangam surely adds to the unique experience. Of course, not to forget the repeat melody from a string and the keys in the background albeit subtly..

The composer who always believes that ‘Music is Universal’ makes us turn towards the west with the strings and the brass flute moving zestfully and showering us with melody.

SPB joins with his honey-soaked voice in the CharaNam in which the lines are simple and decorous at the same time. If the lower octave(mandra stayi) pa. and ni. in the second and the last line give that sense of poignancy, the sudden occurrence of the kaisiki nishada(ni2)-again in mandra stayi- gives a unique feel. The ‘samaga’ and ‘sarimama’ phrases in the third and fourth lines show how spontaneously brilliant the composer is.

What to say of the flute which sings like a bird twice in the first line?

Imaginatively Beautiful!

The beautiful imagination continues in the second interlude with the solo violin taking us on a musical trip to a place where space and time cease to exist. We feel no longer exist and yet we continue to exist.

And that is what the humming of the chorus which follows to the backing of the strings sans the percussion seems to suggest. The short flute pieces confirm this.

When we don’t exist and yet we exist, is it possible to say anything?

That is the beauty of immortality..

Immortality granted by the Divine to soak ourselves eternally in Music!

                  

                  

                   Check this out on Chirbit   

ILaiyaraaja – The Phenomenon

Greatness is one of the great things in this world which cannot be measured not just quantitatively but also qualitatively.

Though this may sound odd, the fact remains that greatness too is subjective. At the same time, there are certain factors which make a thing or a person great:

Creativity

Being different

Lateral Thinking

Innovative

Aesthetic Value

Being Radical

Offbeat

Multi Dimensional

These are just some of the factors which occur to me now.

Let us take the case of Bharati. He was born at a time when our Nation was suffocating under the oppressive rule and when caste discrimination was at its peak. The language of Tamizh too was seriously looking for a saviour. He breathed new life into the world. And this he did not by following the footsteps of his predecessors – though he never had any disrespect- but by questioning everything. He simplified the poetic tamizh, rebelled against orthodoxy (remember, he was born in a community considered to be the most superior those days) earning the wrath of many in the process, viewed things differently and presented these differently.

But what matters the most is his poetic sense and sensibility. I am saying this because it is not enough to be a rebel, for there is a danger of presenting everything in a crude way which would defeat the purpose. The young poet was able to put down his thoughts in a presentable and pleasing way thus making his works shine with aesthetic value.

Take just one sample:

திக்குகள் எட்டும் சிதறி-தக்கத்

தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட தீம்தரிகிட-தீம்தரிகிட

பக்க மலைகள் உடைந்து-வெள்ளம்

பாயுது பாயுது பாயுது- தாம்தரிகிட

தக்கத் ததிங்கிட தித்தோம்-அண்டம்

சாயுது சாயுது சாயுது-பேய் கொண்டு

தக்கையடிக்குது காற்று- தக்கத்

தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட தாம்தரிகிட..

Now, this is just a description of the rain. We all enjoy the rain, at least most of us do. Poets enjoy it more. But tell me, how many can describe it so differently. He saw and felt the rhythm in the rain and just went on his own trip without in anyway spoiling the syntax of poetry. A new form and yet beautiful.. Breaking the rules and yet staying within the confines of the rules..

Aesthetics at its best!

But such people and such works occur only once in a while. It is a different matter that such rarity has to be celebrated, because in my opinion, it is the rarity which makes this world beautiful.

Without any doubt, ILaiyaraaja and his works will fall under the category of ‘Rare Occurrences’.  If the is a printed sheet paper and if all the factors I mentioned in the beginning are listed in that, all boxes will see a tick mark when it comes to ILaiyaraaja.

In all my posts here, I have quoted reasons as to why he is called as one of the greatest ever music composers, with live examples. So, I do not want to repeat anything today. I would rather discuss about a composition and I am sure that is more than enough. After all, is it not true that action speaks more than words?

What is great about ‘Vaare Waa Maanava’ from the telugu film ‘Aa Okkati Adakku’(1992)?

First and foremost, it is based on a raga which has never been used by any other musician-classical or otherwise. This is not something new as far as people who know him are concerned (check my previous post in this blog). But this is not all..

Let me go step by step.

The composition seems to follow a scale something like this- sa ri2 ga2 pa dha3 ni3 Sa.

That ‘dha3’ is a vivadi swara and I am sure people who follow my posts, know what a vivadi swara is, by now. This raga is called as ‘Kamalaasanapriya’ and is a janya of(that is derived from) the 24^th meLa VaruNapriya.

The Master does something unthinkable- that is unthinkable for mortals. He does Graha Bhedam just before the CharaNam and makes it a different raga, which again is a raga not used by any other musician.

Are you breathless now?

Well, there is more beautiful technique too related to Laya in this composition and since I care for your breath, let me reveal it as I take you through the composition.

With an intensity which at best can be described as musical, the strings gush in and make an organic progression from mid-octave to higher octaves. Just before the end, the multi-layered flutes skate with passion. An aural treat not to be missed!

The electric guitar plays with sobriety with the flute acknowledging and playing with an insouciant grace. The strings enter again and this time we have two sets with one set moving like quick waves and the other set spreading serenity albeit in higher octave.

In fact, a closer look suggests that the entire Pallavi has been played by the electric-guitar-flute-strings!

There is a sudden clap and silence. How often has he spoken about the value of silence and how often we have enjoyed this!

After a brief melody from the sympathetic strings, Janaki starts the Pallavi with the pizzicato backing the vocals for every second tisram in the first half. The second half is made to sound different and this is essentially because of the bass flute which plays different sets of notes along with the vocals. Can you define the feeling when you hear those lines?

SPB joins now and sings only the first half-with the pizzicato backing- though the wordings are different.

The guitar sounds in the beginning of the first interlude. It is soft. Another guitar responds. It is pleasant. The strings play briefly. It is lively. Yet another guitar plays now and the strings back it, of course with a different set of notes. It is lilting.

Well, don’t all these prepare us for something exciting?

Yes, if we know Raaja well; if we know that he is O’Henry Raaja.

That ‘exciting thing’ happens now. The taaLa suddenly shifts from tisram(1 2 3) to chatushram(1 2 3 4) and the stress is on the second and the fourth beats. People who follow my posts closely here know that this is called as ‘usi’ and the Great Master is the only one composer in film music to have applied this technique prolifically and with consummate ease.

One instrument(keys?) is punched, the other one-bass guitar- is plucked and the strings wander around but not pointlessly. It is a melodic and rhythmic swirl, even a kind of maze and yet we do not feel like getting out of it. Do we?

And now the Master does the Graha Bhedam and shifts the raga to yet another little known raga.

This raga follows a scale something like this- sa ri3 ga3 ma dha1 ni3 Sa- and as per the Raga text it is called as Hema BhushaNi, derived from the 33^rd MeLa Gangeya BhushaNi. In fact, Raaja sir had already used this raga in ‘Karaiyadha Manamum UNdo’ where again there is Graha Bhedam (more details in this post : https://rajamanjari.blogspot.in/2010/12/ilaiyaraaja-alluring-musician.html ).

The CharaNams have some charming phrases and what is striking is the plaintiveness which pierces your heart especially in the first segment and in the third segment. The contoured delineation and the characteristic retinue of unique phrases mark the second segment.

With this composer who has a firm grip on all major forms of music and who believes in variety, is it wrong on our part to expect more?

Well, we don’t have to expect anything as he always gives the unexpected. And to him ‘enough is never enough’.

Otherwise how can one explain his sudden shift to the western classical style in the first half of the second interlude, after having used 1.an unknown raga, 2. usi and 3.graha bhedam to shift to yet another little known raga?

The strings play in higher octave with another set playing a totally different set of notes. If the former is lilting, the latter is delectable.

It is then time for a contrastive tone and which other instrument other than the flute can give that feel?

It is haunting..

In fact, the entire composition haunts us even hours after listening to it.

That is where the greatness lies..

..Greatness of a composer who redefined music in general and film music in particular!

Check this out on Chirbit